Nakhon Sawan (นครสวรรค์) jest jedną z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje tylko z prowincjami Kamphaeng Phet, Phichit, Phetchabun, Lop Buri, Sing Buri, Chai Nat, Uthai Thani i Tak. Nazwa Nakhon Sawan oznacza Niebiańskie miasto.
Samut Sakhon (สมุทรสาคร) jest jedną z centralnych prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Samut Songkhram, Ratchaburi, Nakhon Pathom i Bangkokiem. Prowincja leży nad zatoką Tajlandzką.
Nakhon Ratchasima (taj. นครราชสีมา, również Korat lub Khorat) jest jedną z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Chaiyaphum, Khon Kaen, Buriram, Sa Kaeo, Prachinburi, Nakhon Nayok, Saraburi i Lopburi. Pod względem powierzchni jest największą prowincją Tajlandii, a drugą pod względem liczby ludności.
Druga po Buddzie Szmaragdowym największa świętość w Tajlandii znajduje się w wielkiej kaplicy Buddhaisawan, na wprost wschodniego wejścia do Wang Na.
Piękne proporcje sali o pysznym kasetonowym suficie i okiennicach z laki zostały podkreślone wymalowanymi rzędami bóstw i nawróconych demonów, spoglądających w stronę pucułowatego, lśniącego Buddy Phra Sihing, który wedle legendy powstał w cudowny sposób na Cejlonie i trafił do Sukhotai w XIII wieku. Podobnie jak najświętszy wizerunek, posąg miał przynosić szczęście swemu właścicielowi. Dlatego miasta północy wykradały go sobie wzajemnie, dopóki Rama I nie sprowadził figury w 1795 r. z Cziang Maj i nie umieścił jej w prywatnej kaplicy drugiego króla. Dziś do miana autentycznego Buddy Phra Sihing pretendują jeszcze dwie inne rzeźby (w Nakhon Si Thammarat i Cziang Maj), ale w rzeczywistości wszystkie trzy są jedynie kopiami zaginionego oryginału - tę w kaplicy Buddhaisawan wykonano w XV wieku w stylu Sukhotai.
Do dziś posąg jest niezmiernie popularny wśród prostych ludzi, którzy w tajski Nowy Rok wynoszą go na Sanam Luang i oddają mu hołd poprzez skropienie wodą. Starannie oddane detale i bogata, spokojna kolorystyka pokrywających ściany kaplicy malowideł ściennych, zachowały się w zaskakująco dobrym stanie jak na dzieło liczące sobie dwieście lat; dolny rząd pomiędzy oknami opowiada o życiu Buddy, poczynając od ślubu jego rodziców, ukazanego w rogu po prawej.
Tajlandia leży w strefie przejściowej, obszaru indo-malajskiego.W zalezności od pory roku tajski klimat zmienia sie nie do poznania pora deszczowa powodowana monsunami trwa od czerwaca do pazdziernika,chlodna od listopada do lutego oraz goraca od marca do maja.najprzyjazniejsza turystom est pora chlodna.Temperatura sprzyja podrozom opady zdarzaja sie sporadycznie przyroda odzywa po porze deszczowej, budzi sie do życia, łąki zakwitają mnostwe tropikalnych kwiatów. Na pólnocy wystepuja wieksze amplitudy temperatur miedzy noca i dniem, natomiast w porze goracej to najcieplejszy region kraju. Porą deszczową należy unikać wybrzeża admańskiego, gdyz zdażaja sie tam trwajace kilka tygodni ulewy, podmywajace wioski i stwarzajace zagrorzenie powodziowe.
Orientalna sztuka Azji zawsze szokowała bogactwem kształtów i ferią barw. Tematy zdobnictwa w przeciwieństwie to bogatej tradycji zdobniczej od lat pozostaly takie same. Główną inspiracją zarowno dla architektury jak i sztuki są przedstawienia ikonograficzne panteonu bóstw. Zapierajace dech w piersiach perly tajskiej architektury to przedewszystkm swiątynie, klasztory i pałace królewskie. Bankok to ekletyczne połączenie nowoczesnych wielopiętrowych drapaczy chmur z duchem tradycji i historii, którą tchnią tamtejsze świątynie. Nowa estetyka nie wypiera tradycji, a raczej ją szanuje i kultywuje. Wiekkszośc nowoczesnych świątyń wciąż budowana jest na tradycyjnym ajjutańskim planie. Klasyczna założenia architektoniczne w połączeniu z licznymi przedstawieniami Buddy, dekoracją rzeźbiarską, ozdobnymi, złoceniami, mozaikami z kolorowego szkła, i inkrustacjami z macicy perłowej tworzą esencje sztuki buddyjskiej. Od XI do XI wieku monarchie obejmują Dvaravati, a sztuka ulega silnym wpływom hinduizmu. Zachował się tylko jeden i to dość późny przykład budowli z tamtej epoki: laterytowa czedi w kształcie piramidy w kompleksie Wat Kukut w Lamphun,. W Nakhon Pathom, dokąd już przed I w. przybywali buddyjscy misjonarze z Indii, odkryto liczne dharma czakra, pochodzące z okresu, kiedy nie można było jeszcze przedstawiać bezpośrednio samego Buddy. Są to rzeźbione kamienne koła symbolizujące cykle życia i reinkarnacji, przy czym tym z epoki Dvaravati często towarzyszy niewielka figurka jelenia, co jest nawiązaniem do pierwszego kazania Buddy w Jelenim Parku Srivijaya (VIII-XIII w.) to okres w którym powstawały najpiękniejsze figury bodhisattwów, Są one zaliczane do najwspanialszych osiągnięć rzeźbiarstwa w Tajlandji Zdecydowanie najpopularniejszym bodhisattwą był Awalokiteśwara, Zazwyczaj ma on co najmniej cztery ramiona i zwierzęcą skórę przerzuconą przez lewe ramię bądź związaną w pasie, a tors pokryty maleńkimi wizerunkami Buddy. Najpiękniejszy posąg Awalokiteśwary można obejrzeć w Muzeum Narodowym w Bangkoku. W epoce Sukhotaj artystyczną stolicą było Ajutti, którego władcy na znak swego bogactwa i potęgi wznieśli około czterystu wspaniałych świątyń. Głoszono wtedy kult dewaradży, czyli boskości króla. Tę nową, złożoną ideologię odzwierciedlała również ówczesna architektura sakralna. Ówcześni architekci wprowadzali wiele estetycznych innowacji, wymyślając np. wieże w kształcie kolby kukurydzy, Przykłady tego stylu można oglądać w Wat Phra Mahathat i Wat Ratburana, ale najsławniejsza z nich znajduje się w Wat Arun w Bangkoku. Okres Ratanakosin trwa od XVIII po dziś dzień i nazywany jest potocznie okresem Bangkoku. Sztuka koncentruje się na powielaniu stylów znajdujących się w dawnej stolicy Tajlandii Ajutti. Od tamtej pory architektura watów i rzeźba religijna praktycznie nie uległy żadnym zmianom. Bot w Wat Phra Keo w Bangkoku, wzniesiony specjalnie dla Szmaragdowego Buddy, to pierwsza budowla w stylu Ratanakosin. Zaprojektowana na ajuttajskim planie, przykryta wielopoziomowymi dachami i wyłożona zielono-pomarańczowymi płytkami, lśni lustrami i płatkami złota. Obowiązkowym elementem świątynnej architektury są schody z balustradami w kształcie węży naga. Mimo postępu architektonicznego większość budowli sakralnych powstaje w oparciu o tradycyjne zasady estetyki .
W ostatnich latach położona na Płw. Indochińskim Tajlandia stała się egzotyczną perłą azjatyckiej turystyki. To buddyjskie "imperium" zaskakuje wiernością swej kulturze i tradycji, za którą tęsknią zachodnie, jednolite pod tym względem społeczeństwa. Gorąca atmosfera, tropikalne krajobrazy, fascynująca tradycja i zapierające dech w piersiach krajobrazy ściągają tu turystów z całego świata. Styl i poziom życia Tajów w dużej mierze determinuje położenie geograficzne Północ jest głównie górzysta, pasma górskie ciągną się również na zachodzie wzdłuż długiej granicy z Birmą. Północno-wschodnia część Tajlandii to region równinny i biedny. Na wschodzie znaczny odcinek granicy z Laosem biegnie doliną rzeki Mekong. Dalej na południe granicę z Kambodżą wyznaczają pasmo Dangrek i Góry Kardamonowe. Południowa cześć kraju jest najczęściej odwiedzana przez turystów za względu nas kwitnący tam przemysł turystyczny.
Wykop